بنابراين هم امر به تعظيم شعائر شده و هم نهى از توهين به آن ، چنين بيانى اهميت فراوان اين شعائر نزد شارع را به خوبى مىرساند . در آيه سوم و چهارم به دو مصداق از مصاديق شعائر اشاره كرده ، و با آوردن لفظ « مِنْ » بيان كرده كه شعائر الهى منحصر به اين دو نيست بلكه اينها برخى از شعائر هستند . بايد توجه داشت كه شعيره بودن صفا و مروه و يا قربانى در حج وصفى عارضى بر آنها است به اين معنى كه حكم شعيره بودن آن جداى از حكم خود آنهاست . در آيه چهارم هر چند لفظ شعيره نيامده اما بيانگر اين است كه بيوت و خانه‌هايى كه در آيه مطرح است ، كه آنها خانه‌هاى كسانى است كه در آيه قبل و بعد اوصاف آنها را بيان كرده ، بايد بزرگ شمرده شده و تعظيم شوند ، همانطور كه خداوند آنها را تعظيم نموده است . اين خانه‌ها به عنوان نماد توحيد و ذكر خدا بايد تكريم و تعظيم شود همان مطلبى كه از آيه اول استفاده مىشود . آيات ديگرى نيز موجود است كه در آنها لفظ شعائر نيامده اما بيانگر حكم آن شده است ، ما به همين مقدار اكتفا مىكنيم . روايات بسيارى نيز به بينهاى گوناگون رسيده كه از مجموع آنها همين حكم استفاده مىشود . مانند كلام امام صادق عليه السلام : « رَحِمَ اللَّه مَنْ أَحْيَا أَمْرَنَا » « 1 » « خدا رحمت كند كسى كه امر ما را احياء بنمايد » .

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، علامه مجلسى : 2 / 151 .